Մեր ժառանգութիւնը

…Եւ Պոլիսը եկաւ մեր տունը

Գէորգ Պետիկեան Չեմ յիշեր ո՛չ տարին, եւ ո՛չ ալ ամիսը: Միայն գիտեմ, որ տակաւին նախակրթարանի աշակերտ էի, երբ Կիրակի առաւօտ մը, ողորմած մայրս մեզ կանուխէն արթնցուց, ո՛չ թէ եկեղեցի, այլ՝ «Կար տը Պաղտատ» կոչուած քաղաքի շոգեկառքի մեծ եւ նշանաւոր կայարանը երթալու համար: Հնազանդ, արագ մը պատրաստուեցանք, միեւնոյն ատեն մեր դէմքին վրայ գծելով զանազան հարցականներ: Կռահելով…

Ընկերական կապեր․․․ Վիլյամ Սարոյանը և Արա Գյուլերը՝ փոքր բաների հետևից

Արա Գյուլերն ու Վիլյամ Սարոյանը գիտեին, որ «ամենամեծ ուրախությունները փոքր բաների հետ են կապված» և երբեք չեն հրաժարվել դրանք փնտրելուց, այդ ընթացքում էլ նրանք հանդիպել են, արտառոց ձևով են հանդիպել․․․ Սևենգյուլ Սյոնմեզ Ես մարդկանց պատմությունները հավաքում եմ՝ ընկերական կապերն ուսումանսիրելով։ Իմ ծանոթների միջոցով տեղեկանում եմ նաև ինձ համեմատաբար քիչ ծանոթ մարդկանց կյանքին։ Արա Գյուլերը աշխարհի…

Առաջին պարը և վերջին ասեղնագործությունը․ Կարպիս Բալթաօղլու

Թեփեբաշըի դրամատիկական թատրոնի առաջին բալետային ներկայացումներին չմասնակցած Կարպիս Բալթաօղլուն այդ ժամանակ կար ու ձև էր անում։ Երկու հմտություններն էլ նրա առջև նոր աշխարհների դռներն են բացում, միջոց են դառնում մտերմանալու առանձնահատուկ  մարդկանց հետ։ Բերքեն Դյոներ Ասեղնագործություններ, սեղանի ճերմակ սփռոցներ, մարգարտահյուս հայելիներ, ձևավոր պատի թիթեղներ, էմալապատ ժամացույց, բյուրեղյա շաքարաման, արծաթյա փոքրիկ պատառաքաղներ, եղրևանու բույրով օծանելիք․․․ Դղյակում…

Հայկական ճարտարապետության մարգարիտը. Աղթամարի Սուրբ Խաչ եկեղեցի

Մարի Աբրահամյան Արվեստաբան 9-14-րդ դարերում հայկական միջնադարյան արվեստը հասնում է զարգացման բարձրակետին[1]: Շարունակելով ոսկեդարյան հարուստ ավանդույթները` մեծ վերելք են ապրում ճարտարապետությունը, երաժշտությունը, կերպարվեստը, կիրառական արվեստը, գեղարվեստական գրականությունը: Միաժամանակ, արվեստի որոշ բնագավառներում,  մասնավորապես՝ ճարտարապետության, մանրանկարչության,  ձևավորվում են դպրոցներ[2], որոնք իրենց ընդհանուր հատկանիշներով և ազգային ավանդներին  բնորոշ էական, խորքային կողմերով, առանձնանում են ոճական և ստեղծագործական յուրատիպությամբ: Հայ…

Իմ մանկութեան Զատիկը

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ «Մատամ Նուարդիմու, ձիւն տիղաց ձեր զատկին»։ Յոյն հա­րեւա­նի այս խօս­քը լսող լու­սա­հոգի մօրս բար­կութիւ­նը աչ­քե­րուս առ­ջեւ է տա­կաւին։ Մայրս առանց պա­տաս­խա­նելու, զայ­րոյթով ներս մտաւ։ «Այս հո­ռոմ կնի­կը ին­ծի կը ծաղ­րէ կոր։ Ի՞նչ եղեր է պուտ մը ձիւն տե­ղալով։ Մարդ բա­րի Զա­տիկ մը կը մաղ­թէ, ոչ թէ ձիւն տե­ղաց ըսէ»։ Եկե­ղեցա­կան տո­մարի հա­մաձայն մենք…

Հարություն ամիրա Պեզճյան

Ամեն տարի Սուրբ Զատիկի տոնին Սուրբ Աստվածածին Աթոռանիստ Մայր Եկեղեցիում մատուցվող պատարագից հետո հիշատակի արարողություն է արվում Հարություն ամիրա Պեզճյանի՝ եկեղեցական համալիրում գտնվող գերեզմանի մոտ, իսկ կիրակի օրը նրա իսկ նախաձեռնությամբ կառուցված Գումգափուի Սուրբ Հարություն եկեղեցու տոնակատարությունների ժամանակ շարունակվում են հիշատակի արարողությունները։ Պատրիարքական Աթոռի «Լրաբեր» լրատուն այդ առիթով հիշատակում է Հարություն ամիրա Պեզճյանին և նրա…

Մուսա Լերան Ծաղկազարդը, Մեծ Պահքը եւ Զատիկը

ՄԻՍԱՔ ՀԵՐԿԵԼ Աւան­­դութին­­նե­­­րու վե­­րաբե­­րեալ այս յօ­­դուա­­ծաշար­­քին սկսած պա­­հուն խոս­­տա­­­ցած էինք գրա­­ւոր ու բա­­նաւոր աղ­­բիւրնե­­րէ, մերթ ընդ մերթ ալ սե­­փական վկա­­յու­­թիւննէ­­րէ քա­­ղուած այս գի­­տելիք­­նե­­­րը ներ­­կա­­­յաց­­նել եկե­­ղեցա­­կան տո­­մարի զու­­գա­­­հեռա­­կանու­­թեամբ։ Զա­­նազան պատ­­ճառնե­­րով սայ­­թա­­­քեցաւ այդ հեր­­թա­­­կանու­­թիւնը, եւ առա­­ջին ան­­գամ Սուրբ Զատ­­կի այս յօ­­դուա­­ծով ապա­­հոված կ՚ըլ­­լանք զայն։ Ու­­րեմն այ­­սօր կ՚անդրա­­դառ­­նանք հա­­յոց նա­­խաք­­րիստո­­նէական եւ ապա քրիս­­տո­­­նեայ հա­­ւատ­­քի մէջ մեծ նշա­­նակու­­թիւն ու­­նե­­­ցող…

Յիշելով «Մամոսթէ Սարգիս»ը

28 Մարտը մահուան թուականն է «Ակօս»ի հա­յերէն էջե­րու վաս­տա­կաւոր խմբագիր Սար­գիս Սե­րով­բեանի։ Ակօ­սական­նե­րու կո­չու­մով Պա­րոն Սար­գիս հիմ­նադրու­թե­նէն սկսեալ մին­չեւ իր կեան­քի աւար­տը օրի­նակե­լի կեր­պով վա­րեց իրեն վստա­հուած խիստ պա­տաս­խա­նատու պաշ­տօ­նը եւ «Ակօս»ի հա­յերէն էջե­րը վե­րածեց բո­լորո­վին ան­կախ հար­թա­կի մը, որուն վրայ լայն տեղ կը տրո­ւէր հայ ազ­գագրա­կան զա­նազան երե­ւոյթնե­րուն։ Ոչնչաց­ման դա­տապար­տո­ւած արեւմտա­հայու­թեան մշա­կու­թա­յին ժա­ռան­գը դար­ձեալ…

Շնորհաւորանք Ս. Զատկի ու ջերմագին բարեւներ Աղեքսանտրիայէն

ՆՈՐԱՅՐ ՏԱՏՈՒՐԵԱՆ Երեք ամիս առաջ, Դեկ­տեմբե­րի վեր­ջին օրե­րուն, յար­­գե­­­լի ըն­­թերցող, ձե­­զի ներ­­կա­­­յացու­­ցեր էի 1900-1930-ական թո­ւական­­նե­­­րուն գրի առ­­նո­­­ւած ամա­­նօրեայ հայ­­կա­­­կան բա­­ցիկ­­ներ, որոնք ու­­նէին նրբա­­ճաշակ ձե­­ռագիր եւ ազ­­նիւ լե­­զու ջերմ ու պաշ­­տօ­­­նական։ Իսկ այ­­սօր, երբ հայ­­կա­­­կան աշ­­խարհը կը պատ­­րաստո­­ւի Յի­­սուս Քրիս­­տո­­­սի հրա­­­շափառ յա­­­րու­­­թիւնը տօ­­­նելու, այս ան­­­գամ կը փա­­­փաքիմ վե­­­րանա­­­յիլ Զա­­­տիկը եւ Ս. Յա­­­րու­­­թիւնը շնոր­­­հա­­­­­­­ւորող 1920-30-ական­­­նե­­­­­­­րու հայ­­­կա­­­­­­­կան բա­­­ցիկ­­­նե­­­­­­­րու…

Աւագ Ուրբաթ – Յիշատակ մատնութեան Քրիստոսի

Գրիգոր Աւ. Քահանայ Տամատեան Քայլ մը եւս կը մօտենանք Քրիստոսի Սուրբ Յարութեան տաղաւարին։ Աւագ Ուրբաթ. Օր՝ մատնութեան, օր՝ չարչարանաց, օր՝ խաչելութեան Փրկչին աշխարհի։ Վերնատան վերջին ընթրիքի սեղանէն յետոյ Քրիստոս «իր աշակերտներուն հետ գնաց  Կեդրոնի ձորին միւս կողմը, ուր պարտէզ մը կար. այնտեղ մտան ինք եւ իր աշակերտները» (Յովհաննէս, 18.1)։ Գեթսեմանիի մէջ Յիսուս իր աշակերտներուն ըսաւ.…