Նոր վավերագրական ֆիլմ ծպտյալ հայերի մասին. «Մենք կանք…»

Մայիսի 3-ին Հայաստանի կինեմատոգրաֆիստների միության փոքր դահլիճում (Հ. Մալյանի թատրոն) կայացավ Արմեն Խաչատրյանի «Մենք կանք…» ֆիլմի շնորհանդեսը (սցենարի հեղինակ, բեմադրիչ և օպերատոր` Արմեն Խաչատրյան, թարգմանությունը` Տիրան Լոքմագյոզյանի, տեքստն ընթերցում է Գուժ Մանուկյանը):

Համշեն, Մուշ, Վան, Դերսիմ… Այս շրջաններում կարելի է հանդիպել հայերի, ովքեր տարբեր են իրենց մասնագիտությամբ, տարբեր` կենցաղով, առօրյայով, հոգսերով, բայց նրանց բոլորին միավորում է էական մի բան` հայկական ինքնությունը…

Երկար ճանապարհ, որը ձգվում է Համշենից մինչև Դերսիմ… Եվ որքան որ Համշենն է բնությամբ տարբերվում Դերսիմից, նույնքան էլ տարբեր են այս վայրերում բնակվող մարդիկ. մեկը լրագրող է, մյուսը` խանութպան, երրորդը` դարբին, սակայն նրանց բոլորին միավորում են իրական ծագումը` հայկական արմատները, շրջապատից թաքցնելու հարկադրանքը և ուծացման վտանգը:

Եվ նրանք ֆիլմում համարձակվում են պատմել իրենց մասին:

Դերսիմում Միրաքյան տոհմից սերած մի հայ հիշում է, որ մանկության տարիներին երբ մեծ մայրը Զատիկի օրերին ներկած ձվեր էր բաժանում իրեն ու եղբայր-քույրերին, իրենց համար դա առեղծված էր մնում. ինչու՞ է տատիկը ձվերը ներկում, իսկ միգուցե հավերն իրե՞նք են գունավոր ձվեր ածում… Պապն էլ Նոր տարվա օրերին ջուր էր ցողում տան բոլոր սենյակներում` ասելով, որ դա սուրբ ջուր է…

Տեղափոխվել և բնակություն էին հաստատել Գերմանիայում, սակայն ինքը չէր հաշտվել նոր կյանքի հետ և վերադարձել էր Դերսիմ. չէ՞ որ այստեղ են իր հայրենի տունն ու հողը…

Նրանց պատմություններում միշտ ցավ կա, տառապանք… Նրանց պատմությունները պարտադիր հիշեցնում են Հայոց ցեղասպանության մասին…

Սակայն նրանք վկայում են նաև, որ կան ու դեռ ապրում են…

Մելինե Անումյան

Akunq.net