Նամակ
Տո ռադ եղի… Մենք մասնակից ենք մեր պապերի փառապանծ պատմությանը… հպարտ ենք…
Պատասխան
Հարգելի’ Էլբուն,
Ողջ խնդիրն էլ հենց դրանում է: Հպարտ եք ձեր պապերի «փառապանծ» պատմության համար: Այսինքն` «արյամբ, իմացությամբ հիմնված» հանրապետության պատմությամբ: Հպարտ եք բոլոր կոտորածների, ջարդերի համար: Հպարտանում եք հարյուրամյակներ շարունակ հավի պես մորթված մարդկանց սպանած ձեր պապերի պատմությամբ: Դուք հպարտություն եք զգում այն բոլոր դեպքերի համար, որոնցից աշխարհն ամաչում է, աշխատում է թաքցնել: Դուք կանգնած եք ձեր պապերի արածների հետևում:
Գեթ մեկ անգամ ձեր մտքով չե՞ք անցկացնում, թե ձեր այդ «պապերը» ինչ ստոր արարածներ կարող են եղած լինել` հարյուրհազարավոր մարդկանց կտտանքների ենթարկելով` նրանց սպանելու համար` առանց կին-երեխա նայելու, և դուք էլ նույնը կանեիք, ինչպես որ հպարտանում եք դրանով:
Ոճրագործությունը դրվատելը հանցանք է համարվում նույնիսկ Թուրքիայի օրենքներով. դա հանցակցություն է, և դուք այս պահին այդպես եք վարվում:
Հենց դրա պատճառով է, որ այդ արյան հետքը նաև ձեր վրա է: Հենց դա է պատճառը, որ մեղավոր է նաև ներկայիս թուրքական սերունդը, որը մարդ չի սպանել, փաստացիորեն չի մասնակցել Ցեղասպանությանը, բայց հանցավոր է, որովհետև իրեն մասնակից է դարձնում ոճիրին:
Հայացք գցեք մեր կայքէջին. հայ ժողովուրդը հպարտանում է իր մշակույթով, արվեստով, մարդկությանը տված նպաստով: Իսկ դուք հպարտանում եք ձեր պապերի թափած (ուրիշի) արյամբ, խեղդամահ արած մարդկանց թվով, իրագործած բռնություններով:
Հենց սա’ է մեր տարբերությունը… Հենց սա’ է իմ, քո, մեր խնդիրը…
Հարգանքներով`
Akunq.net
Leave a Reply