Հայերին նուիրած Նապոլիոն Բոնապարտի սուրը․ ե՞րբ եւ ինչո՞ւ

Ներկայացուց՝ ԱՐՄԻՆԷ Կ. ԿՈՒՆԴԱԿՋԵԱՆ

Իսրայէլի Եաֆա քաղաքում գտնուող Ս. Պետրոս եկեղեցին կառուցուել է դեռեւս 1654ին, Ս. Պետրոսի պատուին, Ֆրեդրիկ Ա․ կողմից կառուցուած բերդի մը աւերակներին վրայ։

Եկեղեցին յայտնի է նրանով, որ յաճախ հիւրընկալում էր վնասուած նաւերու նաւաստիների, ովքեր հեշտութեամբ ապաստան էին գտնում եկեղեցու պատերի ներսում:

17-18րդ դարերում, Ս. Պետրոս եկեղեցու վանականները հայեր էին:

Հայերը յաճախ էին այստեղ հիւրընկալւում, ու առհասարակ, քաղաքը յայտնի էր իր հայ բնակչութեամբ: Այստեղ բաւականին շատ էին հայ մեծահարուստները, ովքեր յաճախ քաղաքը լքելուց առաջ իրենց ունեցուածքը թողնում էին Ս. Պետրոս եկեղեցուն:

Մի օր էլ եկեղեցու դռները թակեցին անսովոր հիւրեր: 1799ին Նապոլիոն Բոնապարտն իր զինուորների հետ շարժւում էր Սիրիայի ուղղութեամբ, երբ զինուորներից շատերն անսպասելիօրէն վարակուեցին ժանտախտով:

Բոնապարտը չգիտեր այլեւս ինչպէս վարուել եւ Եաֆա քաղաքի կողքով անցնելիս նա որոշեց օգնութիւն խնդրել տեղի բնակիչներից, եւ վանականներից ովքեր մեծամասամբ հայեր էին: Հայերը ոչ միայն օգնեցին ու հիւրընկալեցին Բոնապարտին, այլ նաեւ փորձեցին բուժել զինուորներից շատերին:

Նրանց բժշկական միջամտութեան օգնութեամբ զինուորներից շատերին յաջողուեց փրկել, իսկ նրանց ում փրկել չյաջողուեց, Նապոլիոնը հրամայեց այրել ու թաղել:

Բոնապարտը այս ընթացքում պատսպարուել էր Ս. Պետրոս եկեղեցու սենեակներից մէկում: Բուժուելուց, հանգստանալուց ու խելքի գալուց յետոյ, Բոնապարտն ու իր կազդուրուած զինուորները լքեցին քաղաքը:

Նա հայ եկեղեցականներից գլխաւորին նուիրեց իր մարտական սուրը, որը երբեք մի կողմ չէր դնում, ցոյց տալով թէ որքան շնորհակալ էր իրենց:

 Այսպէս, ամբողջ կեանքում Բոնապարտն իրեն պարտական էր զգում հայերի հանդէպ ու համարում, որ իր գոյատեւման համար շնորհակալ է նաեւ նրանց:

 Այս իրադարձութեան հետ կապուած արուել է մի հետաքրքիր մի նկար, որը նկարուել է Անտուան-Ժան Գրոյի կողմից ու 1904ին նուիրուել Նապոլիոնին: Նկարն այժմ գտնւում է Լուվրի թանգարանում, իսկ դրա կրկնօրինակը կախուած է հէնց Ս. Պետրոս եկեղեցում:

https://asbarez.am/archives/503952