Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովի պատգամավորության թեկնածուների փոքրամասնությունների թեկնածությունը

Բժշկական գիտությունների դոկտոր Սարգիս Ադամ Մանկությանս տարիներից հիշողությանս մեջ մնացել է հետևյալ պատկերը. թաղամասում ընկերներով խաղալիս, երբ փողոցով անցնում էր շաքարապատ խնձոր վաճառողը, բոլոր ընկերներով վազում էինք մեր մայրիկների մոտ և մեզ մեկական շաքարապատ խնձոր էինք գնել տալիս: Երբ արդեն շաքարապատ խնձորը մեր ձեռքում էր լինում, անմիջապես խաղը թողում էինք, մեծ ուրախությամբ և հաճույքով նախ` սկսում էինք խնձորի վրայի շաքարը լպստել, հետո էլ` կծել: Մեր մեջ երբեմն հուզմունքից և հաճույքից խնձորի հետ նաև փայտը կծողներ էլ էին լինում, սակայն արդյունքում շաքարապատ խնձորը վերջանում էր, և բոլորիս ձեռքին մնում էր միայն փայտը: Շատ էինք տխրում: Հավանաբար Թուրքիայի խորհրդարանական ընտրություններին պատգամավորների թեկնածուների հետ կապված վերջին զարգացումները մի քիչ նման են մեր շաքարապատ խնձորի պատմությանը: Ես անձամբ նրանցից չեմ, ով ասում էր, թե մի երկրում, որտեղ ապրում է 60-70 հազար հայ, պետք է Հայ համայնքը խորհրդարանում ներկայացված լինի մեկ պատգամավորով, սակայն դեմ էլ չեմ: Բայց Թուրքիայի պարագայում չեմ հավատում, որ Մարդու իրավունքների, Փոքրամասնությունների իրավունքների և ժողովրդավարության տեսանկյունից թերություններ ունեցող այս մթնոլորտում հայ կամ փոքրամասնության պատգամավորը ամբողջությամբ և ազատ կարողանա իր կամքով պաշտպանել փոքրամասնությունների իրավունքները, ինչպես նաև՝ նրանց խնդիրներն օրակարգ բերի: Կարծում եմ, որ փոքրամասնություններին շատ լավ ճանաչող իրական ժողովրդավար, խելամիտ, ժամանակակից թուրք մտավորականն ավելի լավ կարող է Թուրքիայի հայերի կամ փոքրամասնությունների իրավունքները պաշտպանել, քան հայ կամ այլ փոքրամսնությունների ներկայացուցիչ պատգամավորը: Չեմ կարծում, որ մեկը, ով իր սեփական ինքնությամբ Մեջլիս չի կարող մտնել, իր անցյալի մասին չի կարող հիշատակել, պատմությունը չի կարող հիշել, իր ցավերի մասին ազատորեն չի կարող խոսել, իր պատկանելությունը բացահայտելուց ամաչում է, կարող է պաշտպանել այն համայնքի իրավունքները, ում որ պատկանում է: Ստացված տեղեկությունների համաձայն` կուսակցությունների հրապարակած պատգամավորների թեկնածուների ցուցակներում չկա նույնիսկ մեկ հայ կամ փոքրամասնության թեկնածուի անուն, ով կներկայացնի Պոլսո հայ համայնքը: Համայնքի հավանական բոլոր թեկնածուների անունները ցուցակից դուրս են մնացել, մինչդեռ ժողովրդականություն վայելող թերթերում երկար-բարակ գրված հոդվածներից, ամբիոններում խաղեր տալուց հետո մնացինք նույն կոտրած տաշտակի առաջ. ոչինչ չփոխվեց, որովհետև նույն մտածելակերպն է: Փոփոխվածը միայն խանութի ցուցափեղկն է, խանութի ներսի ապրանքը նույն ապրանքն է մնացել: Ըստ իս` սա ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ իմիջի փոփոխություն, ցուցադրականություն, ժողովրդավար երևալու ջանք: Միգուցե այսպես ավելի հաջողակ, ավելի իրական, ավելի անկեղծ և ավելի ճիշտ է: Ըստ իս` այսպես շարունակվելու է, քանի դեռ թերի են Թուրքիայի մարդու և փոքրամասնությունների իրավունքներն ու ժողովրդավարությունը: «Հայթերթ» 14.04.2011

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *