ԱԼԱՇԿԵՐՏ. գավառակ

ԱԼԱՇԿԵՐՏ, Թոփրագգալե, Թոփրակկալա, Վալաշկերտ, Վաղարշակերտ. գավառակ (կազա) Արմևմտյան Հայաստանում, Ալաշկերտի հովտի կենտրոնական մասի հյուսիսային կողմում: Հին ու միջին դարերում կազմում էր Մեծ Հայքի Այրարատ աշխարհի Բագրևանդ գավառի բաղկացուցիչ մասը: Թուրքական տիրապետության շրջանում որպես գավառաակ մտնում էր էրզրումի նահանգի Բայազետի գավառի մեջ, կենտրոնը Ալաշկերտ գյուղաքաղաքն էր:

Ունի արգավանդ հողատարածություններ, արագահոս գետակներ: Հյուսիսում հարում է Հայկական պարին, հարավում` Ծաղկանց լեռներին:

Բնակչությունը հիմնականում կազմված էր հայերից ու քրդերից: Ըստ Ա. Երիցյանի` 1876 թ. ուներ 70 գյուղ՝ 9040 քուրդ և 2978 հայ բնակչությամբ: Ըստ ռուսական աղբյուրների` 1878 թ. Ալաշկերտն ուներ 104 գյուղ: Բնակչության հիմնական զբաղմունքը՝ անասնապահություն, երկրագործություն: Գավառակը հայտնի էր հատկապես հացահատիկով, որից մեծ քանակությամբ վաճառում էին Վանի և Բաղեշի լեռնային շրջանների բնակիչներին:

1829 և 1878 թթ. հայերի մի մասը գաղթել է Անդրկովկաս, մնացածները ոչնչացվեցին կամ արտաքսվեցին 1914—18 թթ: Այժմ Ալաշկերտը խիստ նոսր բնակչություն ունի: 1903 թ. գավառակում կար 32 հայկական եկեղեցի և ս. Հովհաննես (Ուչքիլիսա) վանքը:

  2 comments for “ԱԼԱՇԿԵՐՏ. գավառակ

Leave a Reply

Your email address will not be published.