ԿԱՐԻՆ

ԿԱՐԻՆ, Կարինիտիս, Կարանիդիտե. Կարնո գավառ Մեծ Հայքի Բարձր Հայք նահանգում, Արևմտյան Եփրատի ակունքների և վերին հոսանքի շրջանում: Կենտրոնը` Կարին (հետագայում` Էրզրում): Հյուսիս-արևելքից սահմնակից էր Տայքին, արևելքից` Այրարատին, հարավից` Բարձր Հայքի Մանանաղի, արևմուտքից` Դերջան, հյուսիս-արևմուտքից` Շաղագոմ գավառներին: Ընդգրկել է Կարնո (հետագայում` Էրզրումի) սարահարթը (երկարություն` 30կմ, լայնությունը` 10-15կմ), որը տարածվում է արևմուտքից արևելք:

Գավառը ջրառատ է, ունի գետային հարուստ ցանց: Տարածքում սկիզբ առնող Արևմտյան Եփրատը Կարնո դաշտը բաժանում է երկու մասի: Հայ մատենագիրները գավառի կենտրոնում գոյացած եղեգնածածկ ճահիճ-լիճն անվանել են Կարնո շամբ, Ժողով ջուրց, Ծով Կարնո: Կլիման խստաշունչ է, ցամաքային (երկարատև ձնառատ ձմեռ և շոգ ամառ): Բերրի հողերի շնորհիվ հռչակվել է որպես հացահատիկի շտեմարան: Հարուստ է օգտակար հանածոներով (քարածուխ, երկաթ, նավթ, հանքային ջրեր), սառնորակ աղբյուրներով:

Նշանավոր բնակավայրերից էր նաև Արծն քաղաքը: Ղազար Փարպեցին (Vդ) հիշատակում է Արծաթի գյուղը: Xդ. կառուցվել է Հնձուց վանքը (Հինձք գյուղի մոտ, Կարին քաղաքից հյուսիս-արևելք): Կարինի տարածքը XVIդ. սկզբին զավթել է օսմանյան Թուրքիան (մտցվել է Էրզրումի նահանգի համանուն գավառի մեջ):

Հայկական համառոտ հանրագիտարան, Հատոր 2, Երևան, 1995:

Leave a Reply

Your email address will not be published.