Այնթապ

Այնթապ, Այնթաբ, Այնթափ, Անթապ, Անթափ, Անթեպ, Անտիոքա Տավրոսի, Գազիանթեպ, Ղազիանթեպ. գավառ (սանջակ) և գավառակ (կազա) Կիլիկիայում: Նախկինում մտնում էր Հալեպի նահանգի (վիլայեթի) մեջ, կենտրոնը՝ Այնթապ քաղաքը (այժմ՝ Ղազիանթեպ): 1919 թ. Հալեպի նահանգի կազմից հանվել և Այնթապի, Քիլիսի ու Հռոմկլայի գավառների հետ միասին կազմել է առանձին վարչական միավոր: Այնթապ գավառի որշ մասը հնում մտնում էր Կիլիկյան հայկական պետության մեջ:

Գավառի արևմտյան և հյուսիսային սահմանները Քյուրդդաղի և Ամանոսի միջև հարավից հյուսիս ձգվող նեղ ձորն է, որը Գյավուրգյոլից երկարում է մինչև Գյոքսուի և Եփրատի միախառնման տեղը: Արևելյան սահմանը Եփրատի նեղ ձորն է: 20-րդ դ. սկզբներին ուներ 8 գյուղախումբ` Օրուլ, Հեզեք. Ջիքդե, Կզըլ Հիսար, Կզըկ, Չարփն, Թլբաշար, Ռեշ՝ 202, այլ աղբյուրներում՝ 346 գյուղերով և 87000 բնակիչներով, որոնց մեծ մասը մինչև 3915 թ. կազմում էին հայերը: Ըստ թուրքական աղբյուրների` հայերը այս շրջում մեծամասնություն էին կազմում նաև 16—17-րդ դդ.: Բնակիչները զբաղվում էին երկրագործությամբ ու անասնապահությամբ:

1915—1921 թթ. Այնթապի հայերը զանգվածաբար ոչնչացվեցին: Եղեռնից փրկվածները ապաստանեցին Սիրիայում, Լիբանանում, ԱՄՆ-ում: Հետագայում նրանց որոշ մասը հայրենադարձվեց Սովետական Հայաստան: Սփյուռքի այնթապցիները մի քանի տեղ ունեն իրենց հայրենակցական միությունները:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *