Սիրոյ Սեղան` Տիյարպաքըրի Ս. Կիրակոս Եկեղեցւոյ Ի Նպաստ

70 ԱԶԳԱՅԻՆՆԵՐ 605 ՀԱԶԱՐ ԹԼ. ՀԱՒԱՔԵՑԻՆ

 Պոլիս – Երէկուան համայնքային ապրումներու երկրորդ ձեռնարկն էր Տիյարպաքըրի Ս. Կիրակոս եկեղեցւոյ վերանորոգութեան համար սարքուած Սիրոյ Սեղանը, որ կազմակերպուեցաւ դարձեալ «Պէզճեան» սրահին մէջ, եւ որուն մասնակցեցան 70 ազգայիններ: Արամ Սրբազանի գլխաւորութեամբ սարքուած այս ճաշկերոյթին մօտավորապէս 200 հոգիի համար շատ ճոխ ու խիստ ներկայանալի սեղաններ պատրաստուած էին, եւ սակայն միայն 70 համայնքային դէմքեր մասնակցեցան: Հակառակ ասոր, ակնկալուածէն ալ բարձր գումար հաւաքուեցաւ կարճ ժամանակուայ մէջ: Հաւաքոյթի բացման խօսք արտասանեց ու յայտագիրը վարեց Պարոն Նալպանտ: Յետոյ խօսք առաւ Տիյարպաքըրի եկեղեցւոյ Թաղային Խորհուրդի Ատենապետ Վարդգէս Էրկիւն-Այըք, որ եկեղեցւոյ նորոգութեան աշխատանքներու մասին հանգամանալից տեղեկութիւններ փոխանցեց ու տեսաժապաւէնի ալ ցուցադրութեամբ խօսեցաւ Ս. Կիրակոսի վերաշինութեան մասին: Յաջորդ ելոյթը եկաւ բնիկ Տիյարպաքըրցի Մկրտիչ Մարկոսեանէն, որ խօսեցաւ հայ ժողովուրդի ապրած տառապանքներու, մաքառումներու մասին՝ շեշտելով որ հակառակ այդ բոլորին, մեր ժողովուրդը միշտ ալ կրցած է տոկալ ու ապրիլ: «Հայ ժողովուրդը դարեր շարունակ իր մշակոյթով, իր հաւատքով ու իր գիրով գոյատեւած է եւ հասած մինչեւ այս օրերը: Եթէ ապրիլ կ’ուզենք, պէտք է միշտ պայքարինք ու տոկանք: Շատեր ըսին, թէ ինչո՞ւ կը կատարուի այս վերաշինութիւնը, եթէ Տիյարպաքըր ներկայիս պարպուած է հայերէն, եւ հայ բնակչութիւն գրեթէ չկայ այդ հողատարածքի վրայ: Բոլորի մտածումի հանդէպ ալ յարգանք ունինք, բայց կը հաւատանք նաեւ, որ պարտաւոր ենք պահպանելու եւ տէր կանգնելու մեր մշակութային ժառանգութեանց»,- ըսաւ Մկրտիչ Մարկոսեան:

Պարքովիզիոնի դրութեամբ սփռուեցաւ նաեւ Տիյարպաքըրի քաղաքապետ Օսման Պայտէմիրի խօսքը, ուր Պայտէմիր կը շեշտէր, թէ հայերու մեկնումով մեծ պարապութիւն մը գոյացած էր Տիյարպաքըրի ու շրջակայքի մէջ: Կը մաղթէր նաեւ, որ Տիյարպաքըրցի նախկին հայեր գոնէ տարին անգամ մը այցելէին իրենց ծննդավայրը եւ առանձինն չթողէին զիրենք:

Մինչ այս ելոյթները կը կատարուէին, անձայն ու անշշուկ նուրիատուութիւն կը հաւաքուէր, եւ երբ Արամ Սրբազան հուսկ բանքը արտասանելու հրաւիրուեցաւ, յայտնի էր այլեւս, որ կարեւոր գումար մը հաւաքուած էր նորոգութեան համար` 605 հազար թրքական լիրա, եւ այս գումարի մէջ իր ծանրակշիռ նուիրատուութիւնն ունէր Պետրոս Շիրինօղլու եւ Տիգրան Կիւլմէզկիլ. Պր. Շիրինօղլու` 150 հազար Թ.Լ., իսկ Պր. Կիւլմէզկիլ` 100 հազար Թ.Լ.:

Արամ Սրբազան հուսկ բանքին մէջ յիշեցուց, որ Տիգրանակերտի Ս. Կիրակոսը Թուրքիոյ տարածքին հայկական ամենամեծ եկեղեցին է, ինք ալ տիգրանակերտցի է եւ կը յիշէ, որ մանկութեան օրերուն Զատկուայ տօնին Ս. Կիրակոսը կը լեցուէր հարիւրաւոր հաւատացեալներով: Նախատօնակին արդէն հաւատացեալներ եկեղեցի կը փութային ու կը պատրաստուէին տաղաւար տօներուն: «Ո’չ մէկը թող փորձէ իմ համայնքս ճանչցնել ինծի: Հոս կը տեսնուի մեր համայնքի զգայնութիւնը: Հակառակ որ երբէք իշխանութիւններէն օգնութիւն չենք ստացած, մինչեւ հիմա 45 եկեղեցիներ կանգուն են, 14 վարժարաններ, երեք լրագիրներ, ազգային հիւանդանոց մը, համայնքային այլ մարմիններ կը գործեն ու կը կազմեն մեր համայնքի ոգին: Պոլսահայ ժողովուրդը ծափահարելի ժողովուրդ մըն է: Մաղթանքս է, որ մեր համայնքը մինչեւ 2011, երբ պիտի աւարտի այս եկեղեցւոյ նորոգութիւնը, իր ուշադրութիւնը կիզակէտի վրայ պահէ այս նիւթը», ըսաւ Արամ Սրբազան:

Մարմարա, 10.06.2010

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *