«Ակունք»-ի հարցազրույցը Սարգիս Սերոբյանի հետ

 

 

 

«Ակօս» շաբաթաթերթի հայկական էջի խմբագիր Սարգիս Սերոբյանը հարցազրույց է տվել «Ակունք»-ի թղթակցին:  Այն ներկայացնում ենք ստորև:

Հարց-Պրն. Սերոբյան, Դուք հաճախ եք լինում Արևմտյան Հայաստանում: Ինչպես հայտնի է, ներկայում վերականգնվում է Դիարբեքիրի (Տիգրանակերտի) Սուրբ Կիրակոս եկեղեցին: Վերանորոգվել են նաև Մալաթիայի և Կեսարիայի հայկական եկեղեցիները: Նախատեսվո՞ւմ են արդյոք այլ հայկական եկեղեցիների վերականգնումներ:

Պատասխան-Երբ կատարվում էր Աղթամարի բացումը, մենք հանդիպեցինք Գագիկ Գյուրջյանի հետ: Իր հետ պայմանավորվեցինք, որ միջոցներ ձեռնարկենք հայկական ճարտարապետությունը փրկելու ուղղությամբ, հոգանք հայաստանցի ճարտարապետների ծախսերը, որպեսզի վերջիններս գան, դիտողություններ անեն վերանորոգվող եկեղեցիների առնչությամբ: Հնարավորություն ունեինք ընդունելու 5 մասնագետ: Խնդրեցինք, որ հայտնեն, թե ովքեր են գալու և քանի հոգի, որպեսզի ապահովենք նրանց տոմսերը: Անընդհատ ձգձգում էին ճարտարապետների գործուղումը: Ի վերջո ուղարկեցին երկու հոգու` մեկ ճարտարապետ և որմնանկարների մեկ մասնագետ: Վերջինս որևէ նկատողություն չարեց, իսկ ճարտարապետն արեց ընդամենը մեկ-երկու դիտողություն: Ասաց, որ ստիպված է քննադատել, քանի որ եկել է հենց այդ նպատակով: Նրա արած դիտողություններն առանձնապես էական չէին: Մեր կածիքով` Աղթամարի վերականգնումը, չասենք` անթերի, բայց բավականին լավ ստավեց, բացի այդ` Աղթամարը փրկվեց փլուզումից: Ինձ ասում են, թե թուրքերն ավերել են 2000 հայկական եկեղեցի: Ես էլ եմ ընդունում, որ քանդվել են 2000 եկեղեցի: Եթե Աղթամարն էլ փլվեր, պիտի ասեին` 2001 եկեղեցի ավերվեց: Մեկը փրկեցինք: Մի՞թե դժգոհ եք: Այսինքն` 2000-ը փլվել է, սա կիսալցված բաժակի վրա նայելու նման է: Վերականգնվել են նաև մի քանի այլ հայկական եկեղեցիներ` Մերզիֆոնի, Սիվրիհիսարի և այլն: Անցյալ շաբաթ գնացինք Չանաքքալե, որտեղ վերականգնվում է մի հայկական եկեղեցի: Սակայն այլևս հայ չկա այնտեղ: Եթե խնդրես, այսօրվա իշխանությունները կտրամադրեն եկեղեցիներ, սակայն առանձնապես դիմողներ չկան: Աղթամարը վերանորոգվեց: Գոնե հայկական եկեղեցին վերականգնվեց, ու շինությունը փրկվեց կործանումից: Ես հարցնում եմ` մի՞թե դժգոհ եք դրանից: Դիարբեքիրի Սուրբ Կիրակոս եկեղեցու վերականգնմանը նյութապես աջակցել է նաև Դիարբեքիրի Սուրի քաղաքապետ Աբդուլլահ Դեմիրբաշը, ով, ըստ իս, մեզնից շատ ավելի հայրենասեր է: Նա իմ լավագույն բարեկամներից է, երանի իր պես 20-30 բարեկամներ ունենայի: Երբ Դիարբեքիրի եկեղեցին վերանորոգվեց, նրանք ինձնից ավելի ուրախ էին: Ես այնտեղ էի՝ Օսկան Ալպերի ֆիլմում նկարահանվելու կապակցությամբ: Ֆիլմում ես կատարեցի Դիարբեքիրի եկեղեցու ժամկոչի` Անդրանիկի դերը, ով ծանոթ էր ինձ: Այդ մարդիկ ինձնից ավելի ուրախ էին Դիարբեքիրի եկեղեցու վերանորոգման համար: Հիմա կասեք, թե իրենք դա անում են` սեփական քաղաքական շահն ապահովելու համար: Հետո ինչ, թող անեն: Թո’ղ անեն` ինչի համար ուզում են: Կարևորը` փրկվեն մեր եկեղեցիները: Ես առանձնապես հաճախ չեմ գնում եկեղեցի, բայց հայկական որևէ եկեղեցու վերանորոգումն ինձ համար խիստ կարևոր է:

Հարց-Պրն. Սերոբյան, եթե կարելի է, մի փոքր պատմեք նաև Օսկան Ալպերի կողմից նկարահանվող ֆիլմի և այն դերի մասին, որը կատարեցիք այդ ֆիլմում:

Պատասխան-Ես դեռ իրավունք չունեմ հրապարակելու ֆիլմի մանրամասները: Միայն ասեմ, որ ֆիլմի նկարահանումներն արդեն ավարտվել են: Հիմա մոնտաժն է արվում:

Հարց-Ե՞րբ է ֆիլմը հանձնվելու  հանդիսատեսի դատին:

Պատասխան-Կարծում եմ` այն պետք է հասցնեն Կաննի փառատոնին: Ես կարծում էի, թե առաջին ցուցադրությունը պետք է կայանա Նյու Յորքում, սակայն եթե հասցնեն, կներկայացվի Կաննի փառատոնին: Մինչ այդ Օսկան Ալպերի նկարահանած «Աշուն» ֆիլմը բավականին տպավորիչ ու հուզիչ է: Ես մեծ վստահություն ունեմ Օսկան Ալպերի հանդեպ: Նա մրցանակների արժանի ֆիլմեր է նկարահանում: Նրա առաջին ֆիլմը` «Մոմին», ցուցադրվել է նաև Հայաստանում:

Հարց-Դուք առաջին անգամ նկարահանվեցիք ֆիլմում: Ինչպիսի՞ զգացումներ եք ունեցել նկարահանումների ժամանակ և հետո: Ի՞նչը փոխվեց Ձեր մեջ ֆիլմի նկարահանումներից հետո:

Պատասխան-Որևէ բան չփոխվեց: Օսկան Ալպերն ինձ ասաց. «Դուք ազատ եք խաղի մեջ: Դեր մի’ խաղացեք: Եղե’ք այն, ինչ եք:

Հարց-Այսինքն` Անդրանիկ հորեղբոր դերը Ձեզ հոգեհարազա՞տ էր:

Պատասխան-Ես ճանաչում էի Անդրանիկին: Խմբով գնում էինք նրա մոտ: Ճանաչում էի նաև այնտեղի նախկին քահանային` Տեր Կիրակոսին: Նա էլ էր իմ լավ բարեկամը: Դիարբեքիրի եկեղեցին ինձ շատ հարազատ է: Մի օր գնացինք-տեսանք, որ տանիքը լրիվ փուլ է եկել: Գնացինք գիշերը. եկեղեցին լուսնի լույսով շատ տպավորիչ էր: Թեև մութ էր, բայց` լիալուսին: Մենք կանգնեցինք եկեղեցու մեջտեղը: Չնայած ես եկեղեցի հաճախ չեմ  այցելում և աղոթում, բայց այնտեղ աղոթեցի: Տարօրինակ է` այնտեղ աղոթելու պահանջ ես զգում:

15.02.2011

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *